کشف سیگنال های عجیب ارسال شده از یک ستاره با فاصله ی ۱۱ سال نوری

[ad_1]

فضا نوردان می گویند توانسته اند “سیگنال های عجیبی” را کشف کنند که از سوی یک ستاره کوچک و کم نور با فاصله حدود ۱۱ سال نوری از زمین ارسال شده اند.

گویا آی تی – محققان در ۱۲ ماه می، با استفاده از آرسیبو، یک تلسکوپ رادیویی عظیم که در داخل گودالی بزرگ در پورتو ریکو واقع است، سیگنال های مرموزی را دریافت کرده اند.
به نظر می رسد که این سیگنال های رادیویی متعلق به Ross 18، یک ستاره کوتوله قرمز است که تاکنون اطلاعاتی از سیارات آن در اختیار نبوده است و نور آن ۲۸۰۰ مرتبه کمتر از خورشید است.
آبل مندز، یک اخترزیست شناس در دانشگاه پورتو ریکو در آرسیبو می گوید این ستاره به مدت ۱۰ دقیق مورد مشاهده قرار گرفته است و در طول این مدت، سیگنال دریافت شده است که “تقریبا متناوب” بوده است.
مندز می گوید احتمال آنکه مسئول این سیگنال، به نوعی هوش فرازمینی باشد بسیار اندک است، اما اذعان کرده است که هنوز نمی توان این احتمال را به طور کامل رد کرد.
مندز در ایمیلی به Business Insider نوشته است:” گروه های مختلف از پروژه جست و جوی هوش فرازمینی (SETI) از وجود این سیگنال ها آگاهند.”
در حالی که آلسیبو به خاطر موثر بودن در جست و جو برای سیگنال های ارسال شده ازسوی موجودات فرازمینی معروف است، می تواند برای چشم دوختن به کهکشان های بسیار دور و سیارک های تزدیک به زمین هم مناسب باشد.
مندز معتقد است:” میدان دید آرسیبو بسیار عریض است، بنابراین احتمال دارد منشأ سیگنال ها یک ستاره نبوده باشد، بلکه شیء دیگری در امتداد خط دید تلسکوپ آن را ایجاد کرده باشد.” او هم چنین می افزاید:” برخی از ماهواره های ارتباطی در فرکانس های مشابهی مخابره انجام می دهند.”
با این حال، او در ۱۲ جولای، در پستی راجع به معمای Ross 18 در وبلاگ خود نوشته است:” ما تاکنون ماهواره هایی را ندیده ایم که چنین سیگنال هایی را ارسال کنند” و این سیگنال ها را “بسیار عجیب و غریب” نامیده است.
یک توجیه احتمالی دیگر برای این سیگنال ها می تواند یک لکه یا شراره ستاره ای (Stellar Flare)، یا همان آزاد شدن ناگهانی انرژی از سطح ستاره باشد. شراره های این چنینی مربوط به ستاره خورشید، با سرعت نور حرکت می کنند، سیگنال های رادیویی قوی منتشر می کنند و می توانند ماهواره ها و سیستم های ارتباطی روی زمین را مختل کنند، و جان فضانوردان را به خطر بیندازند.
ممکن است به دنبال لکه های خورشیدی هاله ای ایجاد شود که ناشی از توده جرم های بسیار پر انرژی است که اندکی آرام تر حرکت می کنند: جریایی از ذرات خورشیدی که می توانند میدان مغناطیسی سیاره ی ما را دچار اختلال کنند، طوفان های ژئومغناطیسی ایجاد کنند، شبکه های برق را فلج کرده و دستگاه های الکترونیکی را بسوزانند.
مندز می گوید، برای اینکه مشخص شود آیا این سیگنال ها هنوز وجود دارند یا خیر، قرار است رصد خانه آرسیبو از شانزدهم جولای، بیشتر به ستاره Ross 18 و محیط اطراف آن توجه کند.
“در صورتی موفق خواهیم بود که این سیگنال ها را در همان نقطه قبلی پیدا کنیم، نه در اطراف آن. اگر دوباره نتوانیم این سیگنال ها را دریافت کنیم، معما قدری پیچیده تر خواهد شد. ما مطمئن نیستیم که آیا می توانیم با انجام این مشاهدات، معما را به طور کامل حل کنیم.”
اما تلسکوپ FAST قابل استفاده نیست و در حال تنظیم شدن است. مندز می گوید نم داند که این تلسکوپ چه زمانی دوباره آماده خواهد شد.
سث شوستاک، یکی از فضانوردان ارشد در موسسه SETI تأیید کرده است که گروه تحقیقاتی”کاملا از وجود این سیگنال ها آگاه است” و ممکن است از مجموعه قدرتمند تلسکوپ های آلن در کالیفرنیا “برای بررسی آن ها” استفاده کند.
شوستاک در ایمیلی به Business Insider گفته است احتمال آنکه این سیگنال ها ناشی از تداخلات ارتباطی زمینی باشند، بسیار زیاد است. معمولا همیشه چنین دلایلی پشت این نوع سیگنال ها وجود دارد.”
در حال حاضر تنها یک سیگنال وجود دارد که احتمال داده می شود از سوی موجودات فرازمینی ارسال شده باشد: و آن سیگنال WOW است. به عقیده شوستاک، این سیگنال هنوز هم عجیب و غریب به نظر می رسد.

[ad_2]

لینک منبع

ماموریت جدید ناسا برای نجات زمین؛ انحراف مسیر سیارک ها

[ad_1]

ناسا قصد دارد یک مأموریت آزمایشی جاه طلبانه را در مورد تغییر مسیر یک سیارک، انجام دهد. این سیارک در صورت رها شدن می تواند زمین را به خطر بیندازد.

گویا آی تی – این آژانس فضایی می خواهد با انجام یک آزمایش، مشخص کند که آیا می تواند مسیر سنگ های تهدید کننده زمین را برای جلوگیری از نابودی هر آنچه که برای ما مهم است، تغییر دهد، و اعلام کرده است که این کار را با طرح آزمایش دوگانه تغییر مسیر سیارک (DART) انجام می دهد- با این طرح، چنین مأموریت هایی از سطح توسعه مفهومی خارج شده و به فاز طراحی مقدماتی وارد می شوند.

آزمایش اشاره شده – که قرار است در سال ۲۰۲۴ آنجام شود، – اولین آزمایش در این نوع بخصوص است، و نشان خواهد داد که آیا عملیات های قهرمانانه ای که در داستان های علمی تخلیل نظیر آرماگدون وجود دارند، می توانند پیشنهادی واقع گرایانه برای دفاع از زمین، در برابر برخوردهای سطحی فاجعه بار باشند؟
لیندلی جانسون، یکی از افسران حفاظت سیاره ای در ناسا، می گوید:” پروژه DART نخستین مأموریت ناسا برای نشان دادن مفهومی با عنوان تکنیک برخورد جنبشی – یعنی ضربه زدن به سیارک برای تغییر مسیر آن – برای دفاع از زمین در برابر برخوردهای احتمالی شهاب سنگ ها و سیارک ها در آینده است. ”

” این گام تصویب شده می تواند پروژه را برای انجام یک آزمایش تاریخی روی سیارکی پیش ببرد که خطری هم ندارد.”
بر اساس خبرهای منتشر شده در یک روز بعد از روز سیارک ها (سی ام ژوئن)- که رویدادی سالانه برای ارتقاء سطح آگاهی عمومی نسبت به خطراتی که اشیاء نزدیک به زمین (NEO ها) ایجاد می کنند است و توسط دانشمندان برگزار می شود- این فاز از مأموریت شامل اقدامات و آمادگی هایی برای برخورد یک سیستم سیارک دوگانه به نام دیدیموس (Didymos) با فضاپیمای DART است که در انیمیشن فوق، به تصویر کشیده شده است.
دیدیموس، در سال ۱۹۹۶ کشف شده است و شامل دو قطعه سنگی – یک سیارک بزرگ (دیدیموس A) با ابعادی در حدود ۷۸۰ متر (۲۵۶۰ فوت) و یک شیء کوچکتر (دیدیموس B) با ابعاد ۱۶۰ متر (۵۲۵ فوت) است.

این سیستم دوگانه، در ماه اکتبر ۲۰۲۲، تا اندازه ای به زمین نزدیک می شود، پیش از آن که مجددا در سال ۲۰۲۴ باز گردد. با بازگشت آن در سال ۲۰۲۴، برنامه ناسا، پرتاب فضاپیمای خودکار DART است – که اندازه آن به زحمت به ابعاد یک یخچال می رسد)- به طوری که این فضاپیما با دیدیموس B برخورد کند.
تام استاتلر، یکی از دانشمندان طرح DART می گوید:” سیارک دوقلو، می تواند یک آزمایشگاه طبیعی بسیار مناسب برای این تست باشد.”
“این واقعیت که دیدیموس B حول دیدیموس A می چرخد، باعث می شود که ما بتوانیم نتایج برخورد را بهتر پیش بینی کرده و اطمینان حاصل کنیم که این آزمایش، مدار این دو سیارک به دور خورشید را تغییر ندهد.”

برخورد با سرعتی شگفت انگیز رخ خواهد داد- با سرعتی در حدود ۶ کیلومتر در ثانیه (۷/۳ مایل در ثانیه)، که در حدود ۹ برابر سریعتر از شلیک یک گلوله از تفنگ است.
اگر چنین واقعه ای شبیه نوعی مجادله بین داوود و جالوت به نظر می رسد ( منظور آن است که مقیاس دو شیء برخورد کننده تناسب چندانی با هم ندارند)، به آن دلیل است که واقعا به همان اندازه ناگوار است. – اما با وجود اینکه فضا پیمای تقریبا به درد نخور DART در صورت برخورد با یک سیارک نه چندان بزرگ، به کلی نابود می شود، دانشمندان ناسا محاسبه کرده اند که این ضربه به اندازه ای محکم خواهد بود و می تواند سرعت این سنگ رها شده در فضا را تا حدی کاهش دهد.
حتی اگر این سیارک، با این برخورد بخش بسیار ناچیزی از سرعتش را از دست بدهد، این تغییر می تواند برای تغییر دادن مدار دیدیموس B حول دیدیموس A کافی باشد، و به عنوان یک آزمایش موردی واقعی نشان دهد که برخوردهای اجسام در فضا، در شرایط واقعی، چگونه رخ می دهند و در مقایسه با شبیه سازی های کامپیوتری انجام شده، که با اطلاعات ناقص انجام می شوند، چه تفاوت هایی دارند.

یکی از اعضای تیم، به نام اندی چنگ، از آزمایشگاه فیزیک کاربردی آنتونی هاپکینز، این گونه توضیح می دهد: ” از آن جایی که ما اطلاعات زیادی راجع به ساختار داخلی یا ترکیب سیارک ها نداریم، باید این آزمایش را روی یک سیارک واقعی انجام دهیم.”
دانشمندان ناسا قادر خواهند بود این برخورد و پیامدهای پس از آن را با توجه به مشاهدات زمینی مطالعه کنند. اگر همه چیز مطابق برنامه پیش برود، پس از آنکه فضاپیمای DART وظیفه خود را انجام داد، ما اطلاعات بسیاری را در مورد اثر گذاری برخوردهای جنبشی در فیزیک به دست می آوریم، و متوجه خواهیم شد که آیا تغییر مسیر سیارک ها و شهاب سنگ ها، می تواند پیشنهادی مناسب برای دفاع از سیاره زمین، در هنگام وقوع این نوع برخوردهای سیاره ای پیش بینی شده باشد.
با توجه به تعداد بسیار زیاد اشیاء موجود در نزدیکی زمین، و آماده نبودن ما برای وقوع چنین برخوردهایی، قطعا هرچه زودتر بتوانیم اطلاعاتی در این مورد کسب کنیم، بهتر خواهد بود.

[ad_2]

لینک منبع

همه آنچه لازم است در مورد لباس فضانوردی بدانید

[ad_1]

درباره لباس فضانوردی چه میدانید؟ اگر کمی تحقیق کرده باشید میدانید که لباس فضایی چیزی فراتر از یک دست لباسی است که فضانوردان به هنگام راهپیمایی فضایی برتن می‌کنند. گفتنی است در صورتی که یک لباس فضانوردی کاملا مجهز باشد در حقیقت خود یک سفینه‌ی فضانوردی تک نفره است.

گویا آی تی – در شاتل فضایی و ایستگاه فضایی بین‌المللی نام رسمی که برای لباس فضانوردی به کار برده می‌شود Extravehicular Mobility Unit یا EMU می باشد. “Extravehicular” این واژه به معنای خارج از وسیله‌ی نقلیه یا سفینه‌ی فضایی و “Mobility” نیز به معنای امکان حرکت کردن فضانورد در لباس فضانوردی است. نقش لباس فضانوردی حفاظت از فضانورد در برابر خطرات فضای خارج می‌باشد.

چرا فضانوردان به لباس فضانوردی نیاز دارند؟
لباس فضانوردی مزایای زیادی دارد و به شیوه های مختلفی به فضانوردان کمک می‌کند. فضانوردان در حال راهپیمایی فضایی با طیف گسترده ای از دماها روبرو هستند. دما در مدار زمین قادر است تا میزان منفی ۱۲۱ درجه‌ی سانتی گراد پایین بیاید. در تابش خورشید نیز قادر است به میزان ۱۲۱ درجه سانتی گراد بالا رود. فضانوردان توسط یک لباس فضانوردی، از این دماهای شدید محافظت می شوند.
همچنین هنگامی که فضانوردان در فضا هستند لباس فضانوردی اکسیژن تنفسی آنان را فراهم می‌نماید. لباس فضانوردی امکانات زیادی دارد مثلا دارای آب برای نوشیدن در هنگام راهپیمایی فضایی می باشد و همچنین در برابر ضربه‌های ناشی از ذرات کوچک غبار فضایی از فضانوردان محافظت می‌کند. امکان دارد غبار فضایی خیلی خطرناک به نظر نیاید اما هنگامی که یک ذره‌ی بسیار کوچک سریعتر از گلوله حرکت کند می‌تواند موجب آسیب رساندن به فضانوردان شود. لباس فضانوردی همچنین دارای این ویژگی است که فضانوردان را از تابش‌ها در فضا محافظت می‌کند و حتی برای حفاظت از چشم فضانوردان از نور خورشید دارای ماسک مخصوص می‌باشد.دانستنی های لباس فضانوردی

قسمت‌های گوناگون یک لباس فضانوردی
لباس فضانوردی شامل قطعات متعددی است. این لباس بخش نیم تنه‌ی بالایی سینه‌ی فضانورد را می‌پوشاند. قطعات بازو، بازوهای دست را پوشانده و به دستکش‌ها متصل می‌گردد. کلاه EMU برای حفاظت از سر فضانورد طراحی و ساخته شده ‌است که تا حد امکان میزان دید فضانورد را برای فضانورد فراهم می‌نماید. قطعات پایین تنه‌ی لباس پاها و ساق فضانورد را می‌پوشاند. بخش های منعطف لباس از لایه‌های متعدد از مواد طراحی و ساخته شده است. لایه‌های متعدد لباس فضانوردان نیز با نگهداری و تامین اکسیژن و حفظ آن در لباس، از فضانوردان در برابر صدمات غبار فضا محافظت می نماید.
در زیر لباس فضانوردی فضانوردان یک لباس خنک کننده و تهویه‌ بر تن می کنند. داخل تکه‌های چسبان و تنگ لباس که همه بدن را به غیر از سر، دست‌‌ها و پاها را می‌پوشانند لوله‌ها جاسازی شده اند. برای خنک نگه داشتن بدن فضانورد در هنگام راهپیمایی فضایی، آب در داخل این لوله‌ها جریان پیدا می‌کند.
یک کوله‌پشتی به نام زیرسیستم نیازهای اولیه‌ی حیات در پشت لباس فضانوردی تعبیه شده است. این کوله پشتی حاوی اکسیژن است که فضانوردان در طول راهپیمایی فضایی از آن استفاده می‌کنند. دی اکسید کربن تولید شده همچنین توسط بازدم فضانوردان را از بین می‌برد. گفتنی است کوله پشتی شامل یک تانک آب نیز هست که آب سرد جریان یافته در لباس فضانوردان را در خود جای داده است. یک دستگاه به نام کمک‌های اولیه‌ی ساده شده به پشت لباس فضانوردی برای انجام فعالیت‌های خارج از سفینه یا به طور مخفف SAFER متصل شده است. SAFER چندین رانشگر جت کوچک دارد. در صورتی که یک فضانورد از ایستگاه فضایی جدا شود قادر است از SAFER استفاده کند تا با پرواز به ایستگاه برگردد.
فضانوردان چه لباس‌های فضانوردی دیگری را پوشیده‌اند؟

برای برنامه‌ی مرکوری اولین لباس فضانوردی ناسا طراحی شد. ماموریت مرکوری نخستین ماموریتی بود که ناسا فضانوردان را به فضا فرستاد. بر مبنای لباس‌های فشار که توسط خلبانان نیروی دریایی استفاده می‌شد این لباس‌های ساده طراحی و ساخته شدند. لباس‌های فضایی مرکوری فقط درون سفینه‌ی فضایی پوشیده می‌شد و در آن زمان فضانوردان راهپیمایی فضایی نداشتند.
اولین لباس فضانوردی مناسب برای راهپیمایی ناسا در طول برنامه‌ی ژمینا ساخته شد. این لباس‌ها که برای ژمینا طراحی شده بودند از لباس‌های طراحی شده برای مرکوری بسیار پیشرفته تر بودند. اما لباس‌های ژمینا بسیار ساده‌تر از لباس‌های فضانوردی امروزی بود. هیچکدام این لباس‌ها سیستم پشتیبانی از حیات نداشتند. به جای آن با طنابی به نام ناف به سیستم محافظت از حیات سفینه متصل بود.
لباس‌های فضانوردی برای ماموریت ضروری آپولو طراحی شده بود تا دارای ویژگی هایی باشد که لباس‌های فضانوردی نخستین از آن برخوردار نبودند. این لباس‌های فضانوردی می‌بایست فضانوردان را هنگام راه رفتن بر روی ماه حفاظت کنند. برخلاف لباس‌های فضانوردی دیگر لباس‌های فضانوردی آپولو دارای چکمه‌هایی بود که برای راه رفتن بر روی سطح سنگی ماه مناسب بود. همچنین لباس فضانوردی آپولو دارای سیستم پشتیبانی حیات مشابه با زیرسیستم قابل حمل و نقل پشتیبانی از حیات لباس‌های فضانوردی فعلی بود.
دارا بودن سیستم پشتیبانی از حیات در لباس فضانوردی، فضانوردان را قادر ساخت تا به اکتشاف در مناطقی دورتر از سفینه بپردازند. لباس‌های فضانوردی شبیه لباس فضانوردی طراحی و ساخته شده در ماموریت آپولو در پایگاه فضایی Skylab به کار گرفته می‌شد. لباس‌های اسکای لب مشابه با لباس‌ ژمینا با یک ناف به سیستم پشتیبانی از حیات سفینه‌ی فضایی وصل بودند.

امروزه چه لباس های فضانوردی مورد استفاده قرار می گیرند؟
امروزه افزون بر EMU فضانوردان ناسا، از لباس های دیگری نیز بهره می برند. نام لباس نارنجی رنگی که فضانوردان در موقع پرتاب و همچنین فرود آمدن شاتل فضایی به تن می‌کنند سرنشین پیشرفته(Advanced Crew) می باشد. این لباس نمی‌تواند در طول راهپیمایی فضایی مورد استفاده قرار گیرد. فضانوردان ناسا گاهی اوقات نیز، یک نوع لباس فضانوردی روسی به نام اورلان(Orlan) را بر تن می کنند. در حقیقت این لباس نسخه‌ی روسی شده‌ی EMU می باشد و برای راهپیمایی فضایی مورد استفاده قرار میگیرد. لباس فضانوردی روسی دیگر سوکول(Sokol) نام دارد. این لباس نیز همانند سرنشین پیشرفته فقط برای بکار گیری در درون فضاپیما طراحی شده است و در فضاپیمای سایوز(Soyuz) روسی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

[ad_2]

لینک منبع

کاخ سفید به دنبال تشکیل یک “سپاه فضایی” است

[ad_1]

کنگره آمریکا در روز پنج شنبه، رسما به ارتش این کشور دستور داد تا یک “سپاه فضایی” تشکیل دهد. این کشور، در مورد آسیب پذیری دارایی های فضایی خود و همچنین نقش محوری آنها در جنگ های مدرن، نگران است.

گویا آی تی – ماجرا، از اعتراض اعضای کلیدی کمیته خدمات نیروهای مسلح مجلس نمایندگان، به وزارت دفاع ایالات متحده آغاز شد. آنها ادعا کردند به نظر می رسد پنتاگون هنوز متوجه نشده که وجود یک ساختار سازمانی فلج کننده، چگونه تاخیر ها و هزینه هایی را به نیروهای مسلح این کشور وارد کرده و چگونه آمادگی نظامی آمریکا در فضا را تهدید می کند.
مایک راجرز، یکی از نمایندگان که ریاست کمیته فرعی نیروهای استراتژیک کمیته خدمات نیروهای مسلح را به عهده دارد، و جیم کوپر، از اعضای این کمیته فرعی، در یک بیانیه مشترک اعلام کردند: “ما می دانیم که وزارت دفاع نمی تواند اقدامات لازم برای حل موثر و قاطع این چالش ها را انجام دهد، و حتی ماهیت و مقیاس این مسئله را نمی داند. بنابراین، کنگره باید وارد عمل شود”.

روز پنج شنبه، این کمیته فرعی رسما طرح پیشنهادی خود برای اضافه کردن زبان به “قانون صدور مجوز برای دفاع ملی” را ارائه کرد. طبق این طرح، ایجاد یک بخش نظامی جداگانه از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ الزامی میشود. این بخش، مسئول مستقیم برنامه های فضایی می باشد؛ یعنی نقشی که امروزه عمدتا توسط نیروی هوایی ایفا می شود.
این سپاه فضایی جدید، رهبر و کارکنان خاص خودش را دارد. هیئت رهبران و کارکنان این سپاه، از ترکیب رهبران ارتش، نیروی دریایی، سپاه دریایی و نیروی هوایی تشکیل می شود.
رهبر این سپاه فضایی، باید نسبت به سوالات دبیر غیرنظامی نیروی هوایی پاسخگو باشد و از لحاظ فنی، به عنوان یک شاخه خدماتی جداگانه در زیرمجموعه نیرو هوایی باقی می ماند؛ چیزی شبیه عملکرد فنی سپاه دریایی در نیروی دریایی. برخی از مقامات ارشد نیروی هوایی، با این طرح مخالفت کرده اند.

هدر ویلسون، دبیر نیروی هوایی، روز چهارشنبه گفت با شکل گیری سپاه فضایی مخالفم.
او در طی بازدید از منطقه کپیتال هیل گفت: “پنتاگون به اندازه کافی پیچیده است. ما باید سعی کنیم آن را ساده تر کنیم. تشکیل سپاه فضایی آن را پیچیده تر کرده و زیرمجموعه های بیشتری به نمودار سازمانی آن اضافه می کند که طبیعتا هزینه های آن را نیز بیشتر خواهد کرد. اگر پول اضافه ای داریم، باید در جهت از بین بردن بوروکراسی خرج کنیم، نه تقویت آن”.
اما موافقان این طرح معتقدند تشکیل سپاه فضایی، فضا را به عنوان یک محیط جنگی معرفی کرده و آن را در اولویت قرار می دهد. کشورهایی مانند چین و روسیه، به توسعه سلاح های خود می پردازند و این امر، برتری فعلی آمریکا را از بین خواهد برد. آمریکا با در اختیار داشتن شبکه های ارتباطی گسترده، و ماهواره های ناوبری و هدف گیری پیشرفته، به این برتری در فضا دست یافته است.

شبکه ارتباطات آمریکا شامل سیستم موقعیت یابی جهانی، یا GPS، می شود که در حال حاضر تحت نظر نیروی هوایی ایالات متحده قرار دارد.
راجرز در روز پنج شنبه گفت از مخالفت رهبران نیروی هوایی با این طرح پیشنهادی “خشمگین” شده است.
او می گوید: “من از شنیدن پاسخ فرمانده نیروی هوایی واقعا تعجب کردم. آیا او نمی داند چینی ها و روس ها در کجا در حال سازماندهی مجدد عملیات فضایی خود هستند؟ امروز چینی ها به معنای واقعی کلمه یک نیروی نظامی فضایی دارند. اگر او نمی تواند این طرح را بدون ایجاد شش معاونت جدید اجرا کند، مشکل خودش است! برای هدایت نیروهای فضایی خود، شاید به جای یک دبیرخانه در نیروی هوایی، به یک دبیرخانه “سپاه فضایی” نیاز داشته باشیم”. راجرز و کوپر، تشکیل سپاه فضایی را “اولین، و البته مهمترین گام به سمت تثبیت سازمان فضایی امنیت ملی” نامیدند.
راجرز و کوپر در بیانیه خود اعلام کردند: “صاحب نظران هر دو حزب سیاسی آمریکا معتقدند مزایای استراتژیکی که از سیستم های فضایی امنیت ملی خود به دست آورده بودیم، رو به فرسایش گذاشته اند. دشمن، به گسترش قابلیت های خود برای حفاظت از دارایی های فضایی اش در برابر خطرات، ادامه خواهد داد. به همین دلیل، ما باید برای تثبیت امکانات فضایی خود از همین حالا اقدام کنیم و بنیانی برای دفاع فضایی به عنوان یکی از عناصر اصلی امنیت ملی ایجاد نماییم”.
در ماه می، ژنرال دیوید گلدفین، رئیس ستاد نیروی هوایی، به کمیته خدمات نیروهای مسلح مجلس سنا گفت که تشکیل یک سپاه فضایی جداگانه و مجزا در نیروی هوایی، باعث ایجاد سردرگمی می شود.

به گزارش SpaceNews، وی گفت: “من فعلا از این طرح حمایت نمی کنم. اگر بر تغییرات سازمانی بزرگ تمرکز کنیم، سرعت پیشرفتمان کم می شود. شاید در آینده بار دیگر به این طرح برگردیم و آن را مجددا مورد بررسی قرار دهیم. به نظر من بهتر است این پرونده را باز نگه داریم، اما اگر همین حالا اجرایش کنیم، قطعا به عقب باز خواهیم گشت”.
هنوز کل اعضای کمیته این اقدام را تصویب نکرده اند. اگر تصویب شود، هر دو مجلس کنگره باید آن را بپذیرند و قبل از اجرا باید به امضای رئیس جمهور ایالات متحده، یعنی دونالد ترامپ برسد.

[ad_2]

لینک منبع